Friends of music  
 
 

 

Ζωή Καρέλλη

Ψευδώνυμο της Χρυσούλας Αργυριάδου. Γεννήθηκε το 1901 στη Θεσσαλονίκη. Έγραψε ποιήματα, δοκίμια και θεατρικά. Έργα: «Πορεία», «Εποχή του θανάτου», «Φαντασία του χρόνου», «Της μοναξιάς και της έπαρσης», «Χαλκογραφίες και εικονίσματα», «Το πλοίο», «Κασσάνδρα», «Παραμύθια του κήπου», «Αντιθέσεις», «Ο καθρέφτης του μεσονυχτίου», «Ο διάβολος και η 7η εντολή» (θεατρικό), «Ορέστης» (θεατρικό) κ.α.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Πικρία πληρώνει το σώμα μου,
με δοκίμασαν οι δεινές περιστάσεις.
Φόβος, όχι γι’ αυτό που με περιμένει,
πιο πολύ για ότι αισθάνομαι.

Έχασα τα φτερά της αγάπης.
Είχα δυο μεγάλες άσπρες φτερούγες
που ελαφρυά μ’ έπαιρναν.
Με σήκωναν απ’ τις δοκιμασίες.
Τώρα που βρίσκομαι; Πώς
με περηφάνεια φώναξα, πως γεννήθηκα
για ν’ αγαπώ κι όχι για να μισήσω;

Ορμή μου ακέρηα.
Ποια έχει όρια η αγάπη;
Με περιμέν’ ο θάνατος και θρηνώ.
Το μαύρο σκοτάδι δεν είναι γύρω μου
o τάφος. Μέσα μου έχει θαφτεί
η λαχτάρα, που σ’ αυτήν πίστεψα
και στης θυσίας άκουσα την πρόσκληση
και την αξία της γνώρισα.
Έχασα την προσπάθεια, πολύτιμη,
που πίστευα, εμορφιά.

Ω άμοιροι ανθρώποι! Αλλοίμονο,
το κενό της ψυχής είναι η πιο βαρειά
συμφορά. Λόγια μιλάτε πολύτροπα,
για να την καταλάβετε, πως καμιά
παρηγοριά δεν μας φτάνει.
Φαντάσματα γίνονται τα αισθήματα
κι ο θάνατος αδιέξοδη φρίκη,
όταν απίστευτη γίνεται η αγάπη.

 

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ

Το σώμα μου είναι μια λύπη
Γύρω απ’ την ψυχή μου.
Γύρω απ’ την ψυχή μου την εμποδίζει.
Είναι μια σφιχτή αγκαλιά το σώμα
Κι είναι το αίμα
Που ξύπνησε και περπατάει
Απάνω στην ψυχή μου,
Με βήματα βαρειά που όλο ξανάρχονται.

Γίνεται πικρό το αίμα μου
Και μ’ αρρωσταίνει, είν’ ένας καημός
Που περιμένει βοήθεια.
Σηκώθηκα, καθώς στον ύπνο μου
Ωνειρευόμουν, κοίταξα γύρω μου
Και τίποτα δεν είδα.
Το αίμα μου μ’ εμπόδιζε.
Το σώμα μου μ’ εμποδίζει,
Δεν κοιμούμαι πια να ονειρευτώ,
Γιατί μ’ εμποδίζει το σώμα μου.

 


© 2006-2017 Friends of music GR